چرک نویس

چرک نوشته های یک قلب مچاله شده :)

تمام شد :]

گریه تماشاچیان و هواداران ایران، پس از باخت

تمام شد...!

و این ها بودند تمام جیغ ها و داد ها و خنده ها و اشک هایی که تمام شدند!

تمام آن بوق ها و سوت ها و دست زدن ها و ترافیک های بعد از برد، که تمام شدند!

تمام غرور جوانمرد هایمان!

تمام 80 میلیون نفر!

تمام یک نبض!

همه و همه همین بود...

تمام شد...

شاید برای 4 سال! :)

شاید هم بیشتر...


ولی عیبی نداره! ایران هست، 80 میلیون نفر هستن، و 4 سال که چیزی نیست، ما صبر می کنیم!

یادم میاد بازی ایران-مراکش، لحظه ای که توپ با ساق پای بازیکن حریف برخورد کرد و ما فکر کردیم بازیکن های خودمون گل زدن، چقدر شادی کردیم.

یادم میاد اونقدر جیغ کشیده بودم و دست زده بودم که دست هام تا 1 ساعت بعدش می سوخت و صدام تا چند روز بعدش گرفته بود! :))

همین ها، برای ملتی که جزو غمگین ترین های جهان هستن(خودمون)، آرزوعه... شادی و خوشحالی که حق همه است، آرزوعه... دور شدن از تنش ها و سختی های روز های پر از کار و بدبختی آرزوعه... و فقط و فقط استرس 1 یا چند گل برای صعود و برد را داشتن! هم آرزوعه... :)

بعد از اون، با این که متوجه شدیم گل رو خودمون نزدیم، باز هم از این که صدر جدول "گروه مرگ" بودیم، خوشحال بودیم. :]

بازی ایران-اسپانیا، بعضی بزرگ تر ها می گفتن:«بازی ایران-مالدین نشه، خیلیه!»

یکی نوشته بود:«حتی اگه زمین با شیب 70 درجه به سمت دروازه ی اسپانیا باشه، بازم گل می خوریم!»

جالب بود...

ولی به خاطر بیارین صحنه ای رو که رامین رضاییان و سعید عزت الهی چطور جلوی دروازه خوابیدن که توپ، به داخل دروازه راه پیدا نکنه.

و اون بین، بیرانوند سعی می کرد با سختیِ تمام، توپ رو برداره. صحنه ی فوق العاده جالب و حتی خنده داری(!) بود که نشون می داد ایرانی ها، با جون و دل، مراقب دروازه ی کشورشون هستن، که به روی حریف باز نشه.

توی یه سایت اسپانیایی نوشته بودن: «عاشق کسی بشید که از شما جوری دفاع کنه که ایران از دروازه اش دفاع کرد!»

یا لایی خوردن پیکه! خداییش فوق العاده بود...

ما مقابل پیکه، راموس، کاستا و خیلی از بزرگ های فوتبال ایستادیم!

بازی ایران-پرتغال، رونالدو، به معنای واقعی کلمه، قفل شده بود.

برای کیروش عزیز، سر مربی تیم ملی ما، واقعا بازی نفس گیری بود. بازی تیم خودش با تیم کشورش!

فکر نمی کنم خرده گرفتن به طارمی، کار درستی باشه.

یا حتی سردار و بقیه ی بازیکن هامون هم!

تمامِ سعی خودشون رو کردن تا بهترین رو اجرا کنن...

من که اون لحظه فکر کردم گل دوم رو زدیم و رفتیم مرحله ی دوم، چنان جیغ بلندی کشیدم که خودم هم ترسیدم! :)))

اون لحظه ای که بیرانوند، توپ پنالتی رونالدو رو گرفت، خداییش کِیف نکردین؟ به خودتون نبالیدین که نتونست به ما گل بزنه؟ یا خوشحال نشدین از این که چنین دروازه بان خوبی داریم؟(ولی خیلی هامون، چقدر براش جوک ساختیم و مسخرش کردیم...)

خیلی حرفه ها! رونالدو، کسی که تو بازی با اسپانیا یعنی تیمی که همه ی اعضاش قوی هستن و تقریبا در یک سطح هستن، 3 تا گل زد! ولی تو بازی با ما، یعنی ایران، حتی 1 دونه گل هم نزد!


و در نهایت، سعی کنیم خودمون رو جای بازیکن هامون بذاریم... :)

درک کنیم که چقدر فشار روی اون هاست...

درک کنیم که بازی و رو به رویی با کسایی که همیشه، همه اون ها رو بهترین می دونن و سوپر استار هستن، واقعا سخته!

فقط کمی درک کنیم...

همین...! :)


پ.ن: چند تا عکس :]


شلوغ ترین صحنه ی بازی ایران-اسپانیا

ایران-اسپانیا

ایران-اسپانیا


با کمی تاخیر...

5 تیر 1397

سلام
اشکال نداره پرتغال هم حذفیده شد
پ.ن:فوتبال دیدن شما هم جالبه هااا
این همه جیغ و داد و دست زدن و اینا.هیجان داره...خوبه :))
من که عین افسرده ها ته تهش یه لبخند بزنم و یا بگم خاااااااااک بستگی به موقعیت داره 
سلام.
بله، دقیقا! من که سر از پا نمی شناسم.
خیلییی هیجان داره! خصوصا اگر دسته جمعی باشه...
اینم یه نوعشه! می پسندیم، سعی هم کردیم که اینجوری باشیم، ولی متاسفانه نمیشه!!
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
Designed By Erfan Powered by Bayan